PS4, Xbox One

24 januari 2020

De game The Outer Worlds

De game The Outer Worlds lijkt als twee druppels water op Fallout, de nu getroebleerde maar ooit zo gevierde gameserie. Velen hoopten dat The Outer Worlds ging worden wat, volgens velen, Fallout 4 had moeten zijn.

The Outer Worlds is een klassieke, verhaal-gedreven role playing-game, afgewisseld met wat gevechten. En laat ik meteen duidelijk zijn: ondanks het flinke arsenaal aan harnassen, helmen en wapens gaat TOW eigenlijk niet om vechten, maar om creatieve oplossingen en veel, heel veel praten. De overeenkomst met Fallout is begrijpelijk. TOW-maker Obsidian was namelijk verantwoordelijk voor Fallout. New Vegas (2010).

The Outer Worlds speelt zich af in een toekomstig universum waar de Amerikaanse president William McKinley niet werd vermoord in 1901 en waardoor de sociale hervormingen van opvolger Theodore Roosevelt niet hebben plaatsgevonden. Alle macht is (nog steeds) in handen van megacorporaties, die slechts letten op het vullen van de eigen zakken. Ook de nu gaande ruimtekolonisatie ligt in handen van commerciële partijen, die zich er niet voor schamen hun werknemers uit te buiten. Het is alsof Ayn Rand, de moeder van het hyperkapitalisme, gelijk heeft gekregen, waarmee TOW in dezelfde thematische vijver vist als Bioshock Infinite (2013).

Hoewel deze kritiek op het huidige kapitalistische systeem interessant is, raak je als speler al snel afgeleid door duizend en één andere dingen en dingetjes die je kunten moet doen in de wereld van The Outer Worlds. Het spel begint met een ruimteschip vol kolonisten in diepteslaap. Jouw taak is: het halen van chemicaliën om de andere slapers ook te wekken en daarmee de macht van de corporaties te breken. Dat kan met gewelddadige of vredelievende oplossingen.

Natuurlijk, als een lokale bedrijfsleider annex burgemeester zijn werknemers tot wanhoop drijft, is een goed geplaatste kogel een optie. Tegelijkertijd weet je nooit wat de consequentie van zo’n drieste actie is. En The Outer Worlds claimt dat je keuzes het verhaal beïnvloeden. Een interessantere optie is te gaan praten met de opstandige werkers en de zetbaas. Overtuig de laatste met enkele slimme opmerkingen dat het voor iedereen beter is als hij de eer aan zichzelf houdt.

En met getrokken pistolen een basis binnen-vallen en iedereen neermaaien, is best leuk om te doen, zeker samen met de vele companions die je al vrij vroeg in het spel kunt vrijspelen. Maar zachtjes en ongezien via de ventilatieschacht binnenkruipen is ook vermakelijk, zeker als je dan de beveiligingsrobots zo kunt herprogrammeren dat zij het vuile werk voor je doen.

Hoe je keuzes en het verhaal met elkaar verband houden is me na het spelen van het spel ook nog steeds niet duidelijk. En dat is direct het grote euvel van TOW, dat het immers moet hebben van zijn creatieve oplossingen en uiteenlopende conversaties, waarbij je mensen kunt bedriegen, bedreigen en vleien om verschillende resultaten te bereiken. Maar uiteindelijk kan het grotere verhaal niet boeien, waardoor je op een gegeven moment niet meer weet waarom je nog aan het spelen bent. En de talloze missies tussendoor zijn aardig en onderhoudend, maar het viel me vies tegen hoe weinig verschil de verschillende keuzes maakten op de wereld en het verloop van het verhaal. De game suggereert veel vrijheid, maar die is uiteindelijk zeer beperkt.

TOW is een leuke game voor wie van ruimte-rpg’s houdt, van veel praten en creatief problemen oplossen. Maar wie zoekt naar een waardige opvolger van Fallout 3 of naar een lekker potje schieten, die raad ik toch aan elders te gaan kijken. TOW maakt helaas zijn eigen belofte niet waar.

The Outer Worlds, Obsidian Entertainment, RPG, PS4, Xbox One, vanaf 40 euro

Frank G. Bosmans 18 december 2019, 00:52
Dit artikel is eerder verschenen in het Nederlands Dagblad