overige

8 november 2019

Docu over de droom en het drama van game-development

De Netflix-documentaire Playing Hard laat de droom en het drama van een gamedeveloper zien. Een mooi portret.
‘Onsterfelijkheid is iets doorgeven aan mensen dat ze kunnen houden als je er zelf niet meer bent. Zo overleef je de dood’, zegt gamedeveloper Jason VandenBerghe. Het is zijn eerste uitspraak in Playing Hard over het ontwikkelen van de game For Honor. De Netflix-documentaire toont de harde realiteit van de mensen die ervan dromen games te maken.

In het hoofd van Jason VandenBerghe zit een actie-fighting game in een middeleeuwse fantasysetting met een bijzonder gevechtssysteem. De ervaren rot in de game-industrie praat al een decennium over een zwaardvechtgame, maar niemand wil er iets mee. Tot vier jaar geleden, als Ubisoft besluit dat het team van Stéphane Cardin mag gaan bouwen aan het idee van VandenBerghe. Ubisoft neemt een groot risico met zo’n nieuwe game. De meeste succesvolle games zijn nieuwe delen van een bestaande game-serie. 3 procent van de games maakt 97 procent van de winst.

Samen gaan Jason en Stéphane het avontuur aan een zwaardvechtgame te ontwikkelen met de adrenaline van de superbowl en monsterjams. Langzaam zie je de game ontstaan. Eerst zijn de poppetjes bewegende blauwe lijntjes, later krijgen ze body en nog later een blinkend harnas. Het eerste deel van de documentaire laat de droom van game-ontwikkelaars zien: dat jouw fantasie uitgewerkt wordt tot een game. Ook de achterliggende boodschap komt aan bod. ‘Wanhoop drijft ons naar oorlog. Vertrouwen kan oorlog beëindigen’, lijkt de kern te raken, onder een dikke laag van gevechten en magie. Je hoort Jason praten over gewelddadigheid als hij geconfronteerd wordt met verwoestende aanslagen in de echte wereld. For Honor gaat over hoe strijders vrede maken.

oefenpotje

Je leert Jason VandenBerghe en Stéphane Cardin echt kennen als je ziet hoe ze omgaan met hun vrouw en dochtertjes. Je ziet het team van gamedevelopers plezier hebben als ze de CEO van Ubisoft inmaken tijdens een oefenpotje. Via deze interne testen blijkt de game aantrekkelijk genoeg en dus blijft Ubisoft investeren en groeit het team.

Je ziet de zenuwen rond de eerste onthulling op de grote gamebeurs E3, anderhalf jaar voor de release. Dan groeit het team tot 500 man en langzaam raakt de regie zoek.

Het tweede deel van de documentaire laat het drama in de game-industrie zien. Als eerste de crunch: voor langere tijd heel lange dagen werken. ‘Mijn dochter moest huilen toen ik haar naar school bracht. Ze wilde niet dat ik weg ging. Dat gaat door je hart.’ ‘Er hebben zeven mensen ontslag genomen.’ Er wordt een personeelsbijeenkomst belegd om te praten over de werkdruk. ‘Ik ga heel hard werken om te zorgen dat we een gezonde omgeving en een gezonde planning hebben’, belooft Cardin aan de zaal. Een tijdje later haakt hij plotseling af voor therapie.

Ten tweede moet Jason zijn ‘kindje’ uit handen geven. For Honor wordt gebouwd, terwijl Jason meer en meer afscheid neemt. Zijn specifieke wensen worden overruled door anderen. Jason wordt zelfs niet uitgenodigd om te spreken op een feestje. Op de dag van de release is hij ook verdrietig omdat hij dan al weet dat er geen tweede deel komt met zijn hulp. Zijn droom For Honor komt uit en het sprookje is klaar. Binnen tien dagen worden 3 miljoen exemplaren verkocht en ondertussen worden de bureaus leeggeruimd. De marketingdirecteur gaat zich verbinden met zijn kinderen. Cardin doet een stap terug zodat hij niet overspannen raakt.

Playing Hard,

Documentaire, 90 min, Netflix playinghardthemovie.com

Auteur: Marieke Westerterp

Dit artikel is eerder verschenen in het Nederlans Dagblad