7+, Switch

24 januari 2020

Gamerecensie: Luigi ziet spoken

Luigi’s Mansion 3
Nintendo, Switch, vanaf € 55 7+

Dit jaar speelt Nintendo in op de Halloween-hype door Luigi’s Mansion 3 uit te brengen. In dit bovennatuurlijke avontuur van Mario’s broer speelt een spookhotel de hoofdrol.

Mario, prinses Peach en de familie Toad zijn op weg naar een afgelegen hotel voor een plezierig verblijf. Al vanaf het moment dat het iconische hotel opdoemt in de verte, weet de speler dat het er niet pluis is. Kort na binnenkomst wordt Luigi gescheiden van zijn broer en vrienden. Alle uitgangen van deze inmiddels donker geworden plek zijn hermetisch afgesloten. Er is geen weg terug! Luigi moet verdieping voor verdieping op zoek gaan naar zijn metgezellen. De zoektocht wordt al direct complexer als blijkt dat de liftknoppen verdwenen zijn. Stuk voor stuk zijn deze in bezit gekomen van de creatief ontworpen eindbazen. Aan Luigi de taak om de liftknoppen terug te krijgen.

Al vrij snel krijgt onze groene bangerik, want dat is hij, hulp van professor K. Wibus die hem voorziet van de nodige trucjes en de Poltergust G-00 (een referentie aan de horrorfilm Poltergeist). Een wel heel bijzondere stofzuiger waarmee het hotel gereinigd kan worden van de vele spoken die aanwezig zijn. De gevechten in Luigi’s Mansion 3 komen hoofdzakelijk op het volgende basisprincipe neer: met een zaklamp kun je een spook laten verstijven waarna je deze opzuigt met de stofzuiger. Door in tegengestelde richting van het tegenstribbelende spook te bewegen en deze nog wat extra klappen te bezorgen door hem heen en weer te gooien, versla je hem uiteindelijk.

Tijdens het spelen valt de charme en creativiteit van de omgevingen op. Filmisch gekozen camerastandpunten geven deze game bij vlagen een Pixarachtig gevoel. Het hotel zal de speler meerdere malen verrassen. Elke verdieping brengt een eigen sfeer en puzzel met zich mee. Op de botanische afdeling is het de bedoeling om in de top van een boom te komen en in de filmstudio wordt gevraagd om de regisseur te helpen met opnamen van een blockbuster. Ondertussen verzamelt Luigi geld, goud en hartjes. Voor de retro-fans: Luigi heeft een gameboy.

griezelverhalen

Het spel speelt duidelijk met de clichés uit spook- en griezelverhalen. Wie dat niet wenst, moet deze game aan zich voorbij laten gaan. Toch gaat Luigi’s Mansion inhoudelijk niet op de geestenwereld in. Geen duistere rituelen, heksen of magische krachten. In de cartooneske spookwereld van Luigi’s Mansion 3 jaag je op spoken en doe je het licht aan in de kamers. De vleermuizen en spoken zijn bedoeld om Luigi schrik aan te jagen, niets meer, niets minder. Als hij weer eens met de bibber in zijn stem en trillende handjes de deur opent naar het volgende gedeelte, is dat voor de speler juist grappig. Elke deur nodigt weer uit tot nieuwe vondsten.

hilarische hectiek

Het hoofdverhaal is met een of twee spelers te doorlopen, waarbij in beide gevallen ook Gooigi (een slijmerige variant van Luigi) zijn intrede doet. Hierop zijn de puzzels (die toenemen in moeilijkheid) ook ontworpen. Vooral in co-öp werkt dit prima door. Naast het hoofdverhaal, dat zo’n 10-15 uur van je tijd vraagt, zijn er ook meerdere multiplayer-mogelijkheden die zich richten op hilarische hectiek. Met name de ­modus waarbij je meer kanonskogels moet ­afvuren dan je tegenstander, kan zich prima meten met het plezier van een goede Mario Party-minigame.

Luigi’s Mansion 3 is een prettig en plezierig spookhuisritje met de lichten aan. Een spookachtig spelletje met voldoende variatie.

Auteur: Wilco van Doorn

27 november 2019

Dit artikel is eerder verschenen in het Nederlands Dagblad