18+, PC, PS4

8 december 2017

Nier Automata

Wie aan een Japanse role playing game begint, weet zeker dat hij getrakteerd gaat worden op felle kleuren, bizarre plotwendingen, onbegrijpelijke humor, en vooral irritant weinig uitleg over hoe het spel nu precies werkt.

Nier: Automata is zo’n game. Het jongste geesteskind van Yoko Taro definieert daarmee de grenzen van de moderne actie-role playing game.

De plot van Nier is uiterst complex. Hoofd­personage 2B is een vrouwelijke androïde, een mensachtige robot. Zij en haar directe partner 9S, een mannelijke robot, hebben de opdracht om de aarde terug te veroveren. De mensheid is die kwijtgeraakt aan een geheimzinnig buitenaards ras en hun leger van machinewezens.

Terwijl deze robots nauwelijks van echte mensen te onderscheiden zijn, zijn de machine­wezens lomp en onhandig. Maar gedurende de game beginnen de machinewezens aan een soort bewustwordingsproces.

Eerst spreken ze enkel woorden: ‘angst’ of ‘vluchten’. Later schommelen ze imaginaire ­baby’s in een wiegje dat met buizen in elkaar is geknutseld. Nog later willen ze begrijpen wat ‘liefde’ betekent of trekken ze zich als oprechte pacifisten terug in een dorp van boomhutten.

beperkt plaats

Computerchips zijn de handelswaar van de game. De chips worden gekocht of blijven na gevechten met de machinemensen achter. Het aardige is dat je maar beperkt plaats hebt in het computersysteem van 2B en 9S, dus je moet goed kiezen wat je wel en niet installeert. Hoewel Nier experimenteren stimuleert, moet je wel uitkijken. Het spel slaat namelijk niet standaard op, dat kun je alleen bij bepaalde plekken in de game zelf doen. Een snel reissysteem wordt pas later in de game beschikbaar gesteld.

De wereld van Nier lijkt in eerste instantie onbarmhartig groot, maar al snel leer je navigeren. Niet dankzij de onduidelijke kaart, maar omdat je vanzelf de routes gaat herkennen. Echt vervelend zijn de ontelbare onzichtbare muren. Je ziet een doorgang in een muur die groot genoeg is om makkelijk doorheen te ­lopen, maar de game verbiedt je dat.

Nier gedraagt zich in het grootste deel van de gevallen als een min of meer klassieke Japanse role playing game, maar incorporeert daarnaast talloze andere gamegenres, die vloeiend in elkaar overlopen. Meestal speel je third ­person: je ‘hangt’ achter de hoofdpersonen 2B of 9S, maar er zijn ook grote delen die je speelt als een ouderwetse side scroller of top-down shooter. Ook hack-games en zelfs een ouderwets tekstueel avontuur zijn te vinden.

Nier nodigt je vriendelijk uit om de game vier keer te spelen. Met elke ronde krijg je meer ­inzicht in wat er nu precies in het Nier-universum aan de hand is, door andere vertelperspectieven, filmscènes of nieuwe plotwendingen.

fascinerend

Religie speelt ook een belangrijke rol in deze game. Soms plat, als de religieuze machine­wezens besluiten collectief zelfmoord te ­plegen. Vaker fascinerend, als de machine­wezens bij elkaar kruipen om een naakte, ­geslachtsloze robot ‘te baren’ (ja, echt waar!) met de naam Adam. Iets later in de game komt uit de doorboorde zijde van Adam een nieuwe, identieke androïde voort, met de naam Eva. En dat is nog maar het begin.

De Japanse gamemaker zet spelers aan tot ­nadenken over wat de mens precies is en hoe de mens zich verhoudt tot zelflerende robots. Ook werpt hij de vraag op wat de mens zonder god is.

Nier is een uitmuntende game voor de meer ervaren (Japanse) role playing game-speler.

Nier: Automata

Square Enix, PS4, pc

Beoordeling: ★★★★★

niergame.com

Auteur: Frank G. Bosman

Dit artikel is eerder verschenen in het Nederlands Dagblad.