18+, Achtergrond, PC, PS4, Xbox One

6 april 2018

Bloedige games met christelijke symboliek; wat moet je ermee?

Afgelopen week waren games en geloof weer helemaal in the picture door de release van Far Cry 5. Deze game wringt het christelijk geloof in een role-playing-game. En bij het bekijken van de trailers wrijft de game zozeer dat er een blaar ontstaat onder de eeltlaag die ik als christelijke gamer al heb.

Far Cry is een game-serie waarbij de speler als vrijheidsstrijder het opneemt tegen een dictatoriale wrede schurk. In het vijfde deel is de schurk een leider van een christelijke sekte op het platteland van Amerika. De leider Joseph Seed overtreft zelfs de meest vreselijke fundamentalisten. Hij gelooft dat het einde der tijden nabij is en dat hij de vader van de gelovigen is. Seed en zijn family dwingen volgelingen hem te volgen en wreed geweld te gebruiken voor zijn macht in het stadje in Montana.

In een van de allereerste trailers is te zien dat men de wapens opheft in Seed’s kerk, terwijl Amazing grace wordt gezongen. ‘Je wordt een gelovige, anders maak ik dat je een gelovige bent’, zo zegt hij. De sekte is in de weer met explosieven en geweren. De bevolking, inclusief de lokale kerk, gaat in verzet. De voorganger heeft in het leger gediend en neemt de wapens op tegen de valse leer.

Tot zover ben ik niet enthousiast, maar goed, je moet niet kleinzerig zijn. Wat er daarna in de trailers naar buiten komt, geeft me wel buikpijn. Een man die aan een kruis hangt, iemand die bij een doop te lang onder blijft en daarna wegdrijft. Dat is te vreselijk. Dat is zo’n verkrachting van de momenten die kostbaar zijn in mijn geloof, daar haak ik compleet af.

Moet je dan dus als christen je stem verheffen en protesteren tegen deze game? Misschien hopen de makers daar wel op. Volgens mij is met de voeten stemmen beter: deze game niet kopen. Het doet me verdriet dat er zo’n vertekend beeld breed uitgemeten wordt van een God en een geloof dat mij zo dierbaar is.

Chelsea church in Far Cry 5Foto: de replica van de kerk in één van de aankondigingstrailers van Far Cry 5.

Ook zie ik de game als waarschuwing voor christenen. De gamemakers hebben, hoewel ze vreselijk overdrijven, niet alles uit hun duim gezogen. In een van de trailers geeft cult expert Rick Alan Ross uitleg over de karakteristieken van een cult. Hij heeft de gamemakers adviezen gegeven om te zorgen dat de cult ergens nog past binnen wat realiteit zou kunnen zijn. Want er zijn natuurlijk ook christelijke cults. Er zijn kerken in Amerika die bewust gebouwen opkopen in bepaalde steden. Dat legt vragen neer: Hoe gezond zit jouw gemeente in elkaar? Mag je kritiek hebben op de leider of wordt je dan al weggekeken? Wordt de leider binnen gezonde regels en termijnen vervangen?

Voor veel niet-gamende christenen is deze game opnieuw het excuus om je verre houden van games, ze te verbieden en te veroordelen. En, je hebt het net gelezen, ik schaar deze game niet onder leuk vermaak. Hoe kan ik dan toch een gamende christen zijn? Allereerst is er wat eelt nodig. Niet kleinzerig doen, tussen alle ellende door zoeken naar het goede. De gamewereld bevat, net als de echte, veel ellende. Dat is geen reden om weg te lopen. (Dan zou je juist een cult worden).

Far Cry 5Ook in games zijn sporen van Gods koninkrijk te vinden. Hij heeft de techniek, de mens en zijn creativiteit gemaakt. Daar is iets van hem te zien, te ervaren. Net zoals God te ontmoeten is in het mensenwerk dat kerk genoemd wordt, in de natuur, in de muziek, in de kunst. Zo ook in games. Soms ongeacht het geloof van de makers, soms doelbewust door het christelijk geloof van de makers. Wie goed oplet (of wie zich goed laat leiden), ontdekt in games allerlei vragen, discussies, gedachtes over hoe de wereld in elkaar zit. De games zijn een speeltuin waarin veel te ontdekken valt.

Toch kan je geloof juist een reden zijn om deze game te wel te spelen. Deze game legt de uitwassen van geloof op tafel en dat is een supergemakkelijk haakje om over je eigen geloof te spreken. De (game)-wereld heeft er meer aan als we als christenen ons wel met haar bemoeien. En we hebben ‘zout’ in te brengen waardoor die wereld beter smaakt. Dat is dé reden om Far Cry 5 wel te spelen: Om daarna goede gesprekken te hebben met de andere (niet-) christelijke gamers. Om te waarschuwen voor geestelijke manipulatie. Om uit te leggen dat het me raakt als de doop zo verkracht wordt. Dat het enorm veel voor me betekende om mijn kinderen te laten dopen. Om te vertellen hoe God werkt in mijn leven en dat ik, hoewel met wat twijfel en vragen, toch niet anders kan dan in God geloven.

De setting van Far Cry zal waarschijnlijk mijn spelplezier vergallen. Far Cry zal me in mijn hart raken en een blaar opleveren onder het eelt dat ik al had. Stomp ik niet teveel af? Maar aan de andere kant: Gods goede naam staat op het spel. Ben ik bereid een blaar te krijgen?

Auteur: Marieke Westerterp