The Last Guardian had (nog) meer tijd nodig

0 Submitted by on Fri, 10 February 2017, 21:49

In The Last Guardian word je wakker in een gigantische grot, afgesloten van de buitenwereld. Je bent vastgeketend aan een roestige ketting en naast je zie je een enórme katachtige hond met kleine vleugels. Een avontuur staat te beginnen.

In deze Japanse roleplayinggame bestuur je een klein jongetje, gekleed in grote doeken en met mysterieuze tekens op zijn lichaam. De reusachtige hond Trico moet je tolereren, omdat je zonder de hulp van het beest niet kunt ontsnappen uit de grot. Het ongetemde dier is niet gewend aan menselijk gezelschap. Dus zul je een poging moeten doen zijn vertrouwen te winnen, want het jongetje en Trico hebben elkaars kwaliteiten hard nodig om een weg te banen door een gigantisch doolhof aan puzzels en platformelementen.

Als speler krijg je weinig informatie over de situatie waarin je je bevindt. Desalniettemin nodigt het spel je nadrukkelijk uit om op onderzoek uit te gaan. De spelwereld bestaat uit grote rotslandschappen met veel ruïnes, waar natuur de wereld heeft teruggenomen van de mensheid. De geluiden sluiten uitstekend aan bij de spelwereld; je hoort prachtige muziek en mooie geluidseffecten. Maar raak niet te snel afgeleid: er liggen veel obstakels en gevaren op de loer, waarbij interactie tussen Trico en het kleine jongetje van groot belang is. Het kleine jongetje moet het vooral van zijn wijsheid en mobiliteit hebben. Je manoeuvreert jezelf tamelijk eenvoudig door kleine tunnels en over fragiele bruggetjes. Toch ben je kwetsbaar wanneer je op confrontaties stuit met de vijand. Hier leent Trico zich uitstekend voor. Trico is groot en sterk, waardoor hij vijanden zonder al te veel moeite op jouw commando uit de weg ruimt. Daarnaast kan Trico gigantische sprongen maken van platform naar platform, die vaak voor het kleine jongetje onhaalbaar zijn. Deze wederzijdse afhankelijkheid zorgt ervoor dat de relatie tussen Trico en het kleine jongetje steeds sterker wordt.

Dit leert de speler een mooie levensles over wat een goede relatie met je naaste je kan brengen: kracht wanneer het even niet meezit of elkaar nieuwe inzichten geven wanneer de oplossing ver weg lijkt. De steeds verder ontwikkelende relatie tussen de twee is een indrukwekkende toevoeging aan het spel.

Drie elementen staan centraal in The Last Guardian: confrontaties, puzzelen en platformen. Bij confrontaties staat Trico centraal. Zelf ben je als klein jongetje vaak niet tegen de vijand opgewassen en zul je Trico’s kracht moeten inzetten om verder te komen. De confrontaties zijn in het grootste gedeelte van het spel eentonig en erg eenvoudig door het enorme overwicht dat de grote en krachtige Trico heeft ten opzichte van zijn vijanden.

onwillige metgezel

Tijdens een puzzel zul je zelf vooral je wendbaarheid en mobiliteit moeten gebruiken om het pad vrij te maken voor je harige vriend. De puzzels zijn leuk bedacht en niet al te moeilijk. Wel is het vaak frustrerend dat de ‘koppige’ Trico niet luistert naar de vele commando’s die je hem geeft. Bij het platformen, springend, klimmend en klauterend de weg zoeken in de levels, moet je zowel je eigen inzicht als de kracht van Trico gebruiken: hij neemt je dan op zijn rug mee naar de bestemming waar je naartoe wijst. Weer is het frustrerend dat je onwillige metgezel vaak niet luistert.

Er is bijna tien jaar over gedaan om deze game te ontwikkelen. Toch voelt The Last Guardian aan als een spel dat nog iets meer tijd nodig had om alle spelelementen goed uit te werken. De spelwereld is met veel zorg opgezet, maar oogt grafisch niet meer van deze tijd. Ondanks de technische mankementen, is de relatie tussen het kleine jongetje en Trico de belangrijkste drijfveer om door te blijven spelen. Wel blijft er een nare nasmaak achter na het spelen van The Last Guardian: er had veel meer in gezeten.

The Last Guardian

Sony. PS4. Rollenspel. € 42 12+

Beoordeling: ★★✩✩✩

playstation.com

Auteur: Daan de Kroon
Dit artikel is eerder verschenen in het Nederlands Dagblad.

Written by

Comments are closed.