12+, iOS, PC, Xbox 360

6 april 2013

The Bastion

Bastion_iPad_03 ‘Leid, vriendelijk licht, te midden van ’t duister dat me omringt.’ Deze woorden van de zalige Henry Newman lijken het uitgangspunt voor de game ‘Bastion’. Je ziet de wereld voor je ogen opgebouwd worden, terwijl je probeert het verleden ongedaan te maken.

De game ‘Bastion’ werd in 2011 uitgebracht door de onafhankelijke ontwikkelaar SuperGiant Games. Technisch gezien is het een action role-playing game met een level-structuur en met een isometrisch perspectief. Dat wil zeggen dat ‘the Kid’, de naamloze hoofdfiguur van Bastion tijdens zijn dwaaltochten allerlei objecten tegenkomt en vaardigheden aanleert, waardoor hij steeds sterker wordt. Bovendien kan je je specialiseren in een bepaald wapen, bijvoorbeeld een musket of een enorme hamer. Het zogenaamde isometrisch perspectief betekent dat je vanuit een vaste camerapositie naar het speelveld kijkt, dat onder een hoek van 45 graden ligt.

De gamewereld van Bastion is schitterend weergegeven in felle kleuren en kunstig gemaakte vlakken. Door een verder onbekende ramp (‘the Calamity’) is de wereld van Caelondia in ontelbare fragmenten versplinterd. Door het opstarten van een zwevend stukje wereld (‘the Bastion’) is the Kid in staat de versplinterde wereld opnieuw op te bouwen. Om the Bastion echter weer aan de praat te krijgen, moet hij kristallen verzamelen. En die kristallen zijn over fragmenten van Caelondia verspreid. En daar komt het actie-element om de hoek kijken: hordes liefdevol vormgegeven vijanden moeten omver worden gehakt.

Oorlog

De game-narrative is een beetje ingewikkeld, maar het komt erop neer dat de inwoners van Caelondia en het volk van de Ura in een dodelijke oorlog waren verwikkeld. Hoewel de vrede werd getekend, bleven de Caelondianen zoeken naar een middel om de Ura definitief te vernietigen. Dat wapen werd the Bastion. Maar het wapen sloeg ook terug op de Caelonianen, met the Calamity als gevolg. Het verhaal wordt je in real-time uitgelegd door de stem van de verteller, die bovendien steeds kort commentaar geeft op je speelstijl of het gedeelte van een level waar je nu aan het vechten bent. Het zorgt ervoor dat je diep het verhaal in wordt gezogen. Bovendien is er veel moeite besteed aan de soundtrack van Bastion: van country tot ambiant, alles past precies op elkaar.

Fragmenten

Zoals gezegd is de wereld van Caelondia in duizenden fragmenten versplinterd. The Kid ziet het pad waarover hij moet lopen letterlijk voor zijn voeten worden opgebouwd. Daardoor kan je nooit meer dan enkele passen voor je uit kijken, vijanden, vrienden en handige objecten vallen plompverloren voor je voeten. Het deed mij direct denken aan het beroemde gedicht Lead Kindly Light van de zalige John Henry Newman (1801 – 1890).

Henry Newman

In juni 1833 strandde deze controversiële Engelse theoloog op een boot in de Straat van Bonifacio (Italië) op weg naar Engeland. Newman zat midden in een existentiële crisis: hij zou later overlopen van de Anglicaanse naar de Rooms-katholieke kerk. Zijn gezondheid liet sterk te wensen over en had heimwee naar zijn geliefde Engeland. Gefrustreerd omdat de reis hem onmogelijk gemaakt werd vanwege dagenlage dikke mist, staarde hij op een nacht uit over de verduisterde boot, met als enig lichtje de boeglamp. En toen dichtte hij zijn meest beroemde werk. In de vertaling van Adelbert Denaux het eerste vers:

Leid, vriendelijk licht, te midden ’t duister dat me omringt,
Leid gij mij voort!
De nacht is donker, en ik ben ver van huis –
Leid gij mij voort!
Richt Gij mijn voet; ik vraag niet om te zien
De verre einder – één stap is mij genoeg.

De theoloog vraagt God hem te leiden door steeds maar één stap voor hem te verlichten. Newman vraagt niet om het einde van zijn levensreis te overzien, noch de getroebleerde route er naar toe. ‘Eén stap is mij genoeg.’ Deze zin echode onafgebroken in mijn hoofd tijdens het spelen van Bastion.

Oerzonde

God, laat staan in de christelijke versie, speelt geen enkele rol in Bastion, maar toch… Het idee van de versplintering van de wereld door mensenhanden zelf veroorzaakt, raakt voor mij toch aan het idee van de oerzonde. Door die ene zonde van Adam en Eva, bevestigd in de talloze zonden van iedereen die van hen afstammen, is het oerparadijs versplinterd. We leven in een wereld vol zondigheid, in een gebroken wereld. En hoe hard we ook de wereld proberen te lijmen, hij blijft als los zand door onze handen heen glijden.

Gebrokenheid

Als zondige mensen zien we steeds maar één stap vooruit, meer niet. Volgens Newman is dat overigens genoeg. Als we er maar op vertrouwen dat God die ene stap verlicht. En dat er na elke stap weer een nieuw stukje wereld klaarligt om over te lopen. Bastion heeft met zijn idee van een gefragmenteerde wereld een schitterend existentieel commentaar op de fundamentele gebrokenheid van onze menselijke wereld. Nog een stukje Newman:

Zo lang heeft uw macht mij gezegend, ze zal me zeker
Verder leiden!
Door heide en ven en over rots en vloed, totdat
De nacht is heengegaan;
En met de morgen ’t gelaat der engelen glimlacht
Die ik sinds lang heb liefgehad, en voor een tijd verloor.

Caelondia is niet ver weg, maar midden onder ons. bastionEn the Calamity van het spel is niet de wereldbrand aan het einde der tijden, maar staat voor de ramp van Eden, toen het paradijs definitief versplinterde.

Auteur: Frank G. Bosman
Eerder verschenen op GoedGelovig.nl, goedgezelschap.eu.